Sveta Neđelja je ostrvce u Jadranskom moru, pripada opštini Budva. Nalazi se nasuprot turističkom mjesta Petrovac. Na ostrvcu je sagrađena istoimena crkva koja je prema jednom od predanja sagrađena od mornarskih priloga, a prema drugom, sagradio je grčki moreplovac, koji se poslije brodoloma spasio na tom ostrvu. Ovo ostrvo upareno sa Katičem predstavlja izazov za ljubitelje skakanja u vodu.
“Jezero pod Lovćenom nema drugog naziva, iako bi se moglo nazvati lokvom ili jezercem, jer se radi o manjoj vodenoj površini koja u sušnom periodu presuši. Istina mještani ga zovu jezer. Ovo jezero se nalazi na sjevernim padinama Lovćena, na nadmorskoj visini od 1352m. Sa južne strane se uzdiže jezerski vrh, a sa drugih strana je niskogorična šuma. Jezero je elipsastog oblika čiji je prelnik oko 50m. Mještani pričaju da se ispod vode nalaze četiri izvora koja se zovu oka. kada jezero presuši na ovim izvorima uvijek ima pomalo vode.Na ovom jezeru stočari sa okolnih katuna napajaju stoku. Ocdje nijesu rijetki dolasci planinara i drugih ljubitelja prirode. “(Vasilije – Mujo Spasojević,2007)
Sveti Nikola je ostrvo u Jadranskom moru, pripada crnogorskoj opštini Budva.Sveti Nikola je lociran nasuprot Budve, 1 km od budvanskog starog grada. Dugačko je 2 km i prostire se površinom od 36 ha. Najvisočija tačka na ostrvu je litica koja dostiže 121 m iznad mora.Ostrvo je popularno itčetište na Budvanskoj rivijeri. Ima tri veće pješčane plaže ukupne dužine 840 m i veli broj manjih plaža, koje su dostupne jedino brodićem Naseljeno je jelenom. Popularno ga nazivaju Havajima,a lokalno stanovništvo ga naziva Školjem.
Ako bi me pitali koje je najčarobnije mjesto na kojem sam śeđeo odma bi vam odgovorio da je to ovaj kamen sa uvodne fotografije. Iako neudoban za stražnjicu, sa njega se pruža bajkovit i jedinstven pogled, sa njega se „čuje” nevjerovatna tišina koju na trenutke ometa fijuk svježeg planinskog vjetra koji sa sobom nosi legende ovog kraja i doprinosi sveopštem osjećaju neponovljive mirnoće…
Makoliko Kučka Krajina i Bukumirsko jezero bili blizu Podgorice, malo ko od Podgoričana (makar bliskih meni) je uopšte čuo za ove crnogorske dragulje. S jedne strane mi je krivo što je našem narodu najveći domet prirode bašta podgoričkih lokala, a sa druge strane drago mi je što ova lokacija ostaje skriveno blago zaštićeno od naše loše naravi, da uništimo ili “valorizujemo” sve što valja.
Bukumirsko jezero po svojoj veličini spada u mala planinska jezera te površinom zahvata tek 19300 kvadrata. Dugačko je oko 210 m,a široko oko 130 m, dubine je 16 m. Smješteno je na obroncima Žijeva na visini od 1440mnm. Riječ je o ledničkom jezeru koje vodu dobija topljenjem snijega, padavinama, ali i iz povremenih izvora. Okolina mu je travnata i brežuljkasta, dno mu je muljevito, sa strana je obraslo barskom vegetacijom koja može uticati na njegovo nestajanje. Zbog svoje dubine boja mu se kreće od svjetle zelene u priobalnom prstenu do tamno zelene krećući se ka centru. Stanovnik ovog jezera je mali davždenjak Triturus Montenegrinus ili Triton, jedinstven u svijetu. Na 5 minuta od Bukumirskog jezera, odma iza brežuljka nalazi se katun i jedna poveća lokva, koja služi za napajanje stoke.
Legende
Ovaj kraj ima mnogo legendi, od kojih izdvajam par njih:
Po prvoj,koja ima više verzija, prostor oko Bukumirskoj jezera naseljavao je narod Bukumiri, koji je stalno morao biti na oprezu od zmaja (postoji verzija i sa „nečastivim“) koji se nalazio u jezeru. Na putu do sela dva brata su prenoćila u šumi. Dok su se oni pravili da spavaju zmaj prozbori „E da ovi znaju da mi glave mogu doći, kad bi samo užareno kamenje u jezero bacili“. Lukava braća su to naravno čula i sjutradan to sprovedoše u djelo. Naložiše oni stjenčuge baš nalik ovoj sa uvodne slike, te gurnuše u jezero koje provri. Glupi zmaj (u rimejku legende konj sa stvorom) pobježe i povika pakosnu kletvu tipa „ Ne bilo vas“. Ne prođe mnogo vremena ,đeca u selu su se igrala, jedno dijete udari drugo, posvađaše se familije, podijeli se narod, pobi se svo selo i od Bukumira ne ostade ništa, sem izreka „Poklali se ka Bukumiri“ i naravno ime jezera. Groblje Bukumira se nalazi ispod katuna Momonijevo i čini ga neolitski spomenih od prirodnih lomljenih šiljastih kiljana, vertikalno pobodenih u škrape. Naravno čekamo 22. vijek ili okupaciju od stranih sila, ne bi li se ovaj fenomen naučno ispitao.
Druga legenda o jezeru manje je poznata ,ali je simpatičnija, jer nema glupog zmaja koji proklinje, već grupu sexy vila. Bio jednom jedan putnik-kurir koji je nosio nekakvu bitnu poruku preko Komova. Od silnog umora śeo je na jedan proplanak da se odmori. Pomislio je u sebi „lijepog li mjesta a niđe vode“. Pomoli se Bogu za kap vode, kad poče na sve strane da pršti. On se napi i legnu da spava. Kad se probudio imao je što da vidi. Stvorilo se jezero, a iz jezera su izlazile polugole vile, igrale, plesale, mamile putnika u vodu. Za čudo, mali se nije dao zajebat, no im obrnu dupe pa put Komova. Ili je bio prepametan ili gay,ne zna se, u svakom slučaju jezero ostade i Bukumirskim postade, čekajući putnika da se vrati. Po nekoj verziji on je ipak ulećeo u jezero i postao čovjek-riba, te su svi pokušaji da se poribi jezero bili uzaludni, jer ju je on nezasito jeo.
Ove i ostale legende su naravno plod mašte koju je lako rasplamsati ovim krajem. Ljepota jezera i vrhova koje ga okružuju upravo ko da su iz nekih bajki. Zato se ne bih iznenadio da jednog dana ugledam neku sexy vilu, a možda je i uslikam.
Vavedenja – malo ostrvo na istočnoj strani ulaza u Bokokotorski zaliv, na ulazu u uvalu Mirište, na poluostrvu Luštica. Ostrvo, u narodu poznato kao ostrvo Mali Žanjic je površine oko 700 kvadratnih metara. Na ostrvu se nalazi utvrđeni manastirski kompleks sa crkvom Vavedenja Bogorodice. U istorijskim izvorima pominje se prvi put 1508. godine kao Sv. Marija “de Sagnic”. Najstariji dio cjeline predstavlja jednobrodna crkva, za koju se veruje da potiče iz XV vijeka. Oko nje su u kasnijoj fazi izgrađeni zidovi utvrđenja približno kvadratne osnove sa kružnom kulom u sjevero – zapadnom uglu, kao i manje manastirske zgrade prislonjene uz zidove na južnoj i istočnoj strani utvrđenja. Tragovi fresko slikarsrva zapažaju se u unutrašnjosti crkve, na zapadnoj fasadi, kao i na istočnoj strani. Prvobitni krovni pokrivač od kamenih ploča zamenjen je kanaliciom u kasnijim gradnjama.Manastirski kompleks je obnovljen 2002. godine.
Ove planine se pružaju centralnim dijelom Crne Gore, i to smjerom istok-sjeverozapad. Neki geografi pripisuju Moračke planine Sinjajevini. Kad sam već počeo nespretno da “kradem” informacije iz detaljnog vodiča gdina Vinceka i drugara, biću precizan i “prepisati” precizne informacije da kompleks Moračkih planina sa zapada okružuju greben i visoravan Lola, sa jugozapada pašnjačka visoravan planine Lukavice, sa dva inpozanta Žurima (Mali i Veliki) i široki kanjon izvorišta rijeke Morače na sjeveru i sjeveroistoku. Od vrhova ističu se pomenuti Žurimi, Kapa Moračka, Zagradac, Stožac i Maganik sa Međedim vrhom. Moračkim planinama pripadaju i Lola i Tali. Ali to nije sve jer postoji još niz vrhova preko 2000 mnm i naravno specijalna ponuda, dva glacijalna bisera, Kapetanovo i Manito (aka Brnjičko) jezero. Ono što me posebno oduševilo u kontaktu sa dijelom ovih planinama su pašnjaci, potoci, šarenilo velikog broja vrsta cvijeća i ostalih biljki, a sa druge strane kao kontrast njima ostaci snijega, sipari, surovi kamen i umjetničke kraške skulpture koje je priroda znalački vajala cijelu vječnost. Na planinama se nalazi i veći broj katuna, ali na žalost i divlje gradnje. Osim za trekking pogodne su i za biciklizam, alpinizam, free climbing, a i Kapetanovo jezero je na glasu kada je ribolov u pitanju.
Loading ...
