Photo Montenegro

Najstarija precizno datovana gradjevina u Budvi je crkva Santa Maria in punta. U njenom ističnom zidu, iznutra, nalazi se uzidana kamena ploča sa koje se čita da je crkva osnovana 840. godine. Crkva stoji na samom sjeverozapadnom rubu grada, ima više graditeljskih slojeva – u malom je slika zbivanja na ovom tlu. Za priču o srednjovjekovnoj Budvi zanimljiva je njena pravougaona apsida, okrenuta ka jugu. Po načinu gradjenja, u kamenim izduženim kvaderima složenim u vodoravnim redovima, kao i po prelomljenom svodu, pripada zreloj romantici, iz vremena u kojima se javljaju na ovom području prvi elementi gotike. Prvobitnoj gradjevini, po svojoj prilici, pripada takodje dio naosa kojim se apsida produžava prema sjeveru. Sve ostalo je kasnije dogradjeno, uglavnom u XVII vijeku. Osnovna zamisao crkve, pravougaoni naos s pravougaonom apsidom, nastala je u vrijeme kojem pripisujemo gradjenje apside. Po zamisli, bila je to tipično propovjedačka crkva, jedna od onih što se u Primorju podižu u svim gradovima krajem XIII ili početkom XIV vijeka.

text: http://rivijera.net

Cetinje je istorijska prijestonica Crne Gore i riznica crnogorske istorije i kulture. Nalazi se u podnožju planine Lovćen, u cetinjskom polju, a naziv je dobio po rijeci Cetini. Smatra se da je grad osnovao vladar Zete Ivan Crnojević koji je, nakon gubitka dotadašnje prijestonice Žabljaka Crnojevića, u nepristupačnom kraškom polju sagradio dvor (1482.g), a zatim i manastir Svete Bogorodice. Poznato je po vjekovima dugoj štamparskoj tradiciji, a prvu štampariju osnovali su Crnojevići 1493.g, a prva knjiga u njoj štampana je Oktoih. Cetinje ima autentičnu arhitekturu, brojne stare zgrade, ambasade, manastire, crkve i muzeje. Grad se urbanistički najviše razvio u 17. v., za vrijeme vladavine dinastije Petrović. Najveći broj poslanstava izgrađen je za vrijeme kralja Nikole, a Cetinjski manastir, koji je svojevrstan simbol Cetinja, sagradio je Ivan Crnojević 1484.g. i predstavljao je sjedište zetske episkopije (crnogorsko-primorske mitropolije). Manastir je nekoliko puta rušen od strane Turaka, prvi put 1692. do temelja, ali ga je Vladika Danilo obnovio,a drugi put je spaljen, a obnovljen od strane mitropolita Save Ivanovića Njegoša. U njemu se čuvaju mošti Sv. Petra Cetinjskog, najveće svetovne ličnosti u istoriji Crne Gore. Nakon proglašenja nezavisnosti Crne Gore (1878.g. na Berlinskom kongresu) uspostavljeni su diplomatski odnosi sa većinom evropskih država pa su se tada izgradile brojne ambasade u različitim arhitektonskim stilovima što i današnjem Cetinju daje specifičan izgled. Brojne ambasade izgrađene su za vrijeme Nikole I,kao i prva bolnica, hotel, djevojački institut i dr. Najveći razvitak Cetinje je imalo u periodu od priznanja samostalnosti do I sv. rata, a izgubilo je na značaju kada je Titograd proglašen za glavni grad SR Crne Gore koja je tada bila u sastavu SFRJ. Da bi se Cetinju donekle vratio stari sjaj, akcenat je stavljen na razvoj sektora visokog obrazovanja i ono po čemu je Cetinje vjekovima poznato- umjetnost. Tako se na Cetinju nalazi Fakultet likovnih umjetnosti, dramskih umjetnosti i Muzička akademija, Centralna narodna biblioteka „Đurđe Crnojević“,Kraljevsko crnogorsko narodno pozorište „Zetski dom“, Narodni muzej Crne Gore, Arhiv Crne Gore i druge republičke institucije.

Čuvena Biljarda, rezidencija Petra II Petrovića Njegoša, izgrađena je 1838.g. u neposrednoj blizini manastira i u stilu nekog zamka, sa visokom ogradom u kulama. Prvo se zvala nova kuća, ali je kasnije dobila naziv Biljarda po Njegoševom bilijaru koji je donesen iz Beča i smješten u najveću sobu. Prelijep pogled na cijelo Cetinje pruža se sa brda Orlov Krš na kome se nalazi mauzolej vladike Danila, osnivača dinastije Petrović-Njegoš. Mauzolej je izgrađen 1896. g. po ideji i skici princeze Jelene, a uz pomoć francuskog arhitekte Frusea i vajara Voutiera.
Mauzolej se nalazi na samoj ivici visoravni, a ispod kupole sa ćetiri stuba, nalazi se sarkofag od kamena. Na istočnom djelu groba nalazi se bronzani reljef kružnog oblika na kome je lik vladara. Jedan od simbola Cetinja je i crkva Ćipur koju je izgradio Ivan Crnojević 1886.g. u slavu Svete Bogorodice. Ostaci kralja Nikole, kraljice Milene i njhovih kćerki Ksenije i Vjere su prenešeni iz San Rema 1989.g.  i sahranjeni u ovu crkvu. Ono što odražava kulturni značaj Cetinja je svakako i pozorište “Zetski dom”. Prva predstava koja je u njemu odigrana je djelo  Nikole I Petrovića “Balkanska carica”, a premijerno je izvedena 1888.g. Zgrada pozorišta je uništena za vrijeme austijske okupacije, ali je rekonstuisano 1931.g.,poslije II sv.rata je još je više dobilo na značaju pa je bilo glavno pozorište u republici, a 90tih godina je opet rekonstuisano i tada je scena proširena. Vraćeno mu je i staro ime “Kraljevsko crnogorsko narodno pozorište”.

Cetinje je i danas glavno sjedište kulturne i istorijske baštine Crne Gore, sa brojnim spomenicima kulture i prirodnim ljepotama predstavlja veliki potencijal za razvoj turizma države. Do njega se može doći iz Budve za dvadesetak minuta, a isto toliko vremena potrebno je i iz Podgorice. Iz Kotora i primorja se do Cetinja može doći i preko Njeguša gdje se nalazi rodna kuća slavnog vladara Crne Gore Petra II Petrovića Njegoša.

text: Anita

Plaža Ploče se nalazi na rtu Platamuni, udaljena je 9 kilometara od Budve, nedaleko od plaže Trsteno.Iako bliža budvi pripada opštini Kotor. Dobila je ime zbog specifičnih pločastih stijena. Plaža se sastoji od stijenovitog i pješčanog dijela. Stijenovitim dijelom dominiraju bazeni za djecu i odrasle. Ima plažni bar i izrazito čistu vodu.

Stoliv je dvojno naselje na sjeveroistočnoj strani poluostrva Vrmac, naspram Perasta. Gornji Stoliv smješten je u kestenovoj šumi na nadmorskoj visini od 200 do 240 metara. Sačuvao je svoju izvornu ruralnu fizionomiju. Leži tu, nadohvat mora a tako daleko od automobila i betona — sinonima savremene urbanizacije.Danas ima dvadesetak stanovnika, jer su mnogi tokom XVII i XVIII vijeka naseljavali „Novo selo“, kako su tada nazivali Donji Stoliv. Gornji Stoliv je jedno od rijetkih naselja seoskog tipa koje svojim urbanim rešenjima podseća na grad. Naseljem dominira crkva sv. Ilije. Godine 1721, Donji Stoliv je dobio status pomorskog naselja.

Relativno mala temperaturna kolebanja tokom dana i tokom godine pogoduju ranom sazrijevanju voća i uspjevanju pojedinih vrsta cvijeća, posebno kamelija. U crkvi sv. Ilije u Gornjem i sv. Marije u Donjem Stolivu nalazi se nekoliko slika slovenačkog slikara Josipa Tominca.

Najvrijedniji kulturni spomenik je crkva sv. Bazilija u Donjem Stolivu, na lokaciji Markov Rt, sa svojim freskama rađenim krajem XV veka sa likovima svetaca Istočne i Zapadne crkve, sa ćiriličnim i latiničnim natpisima, koji govori o svojevrsnoj simbiozi istočnih i zapadnih uticaja u srednjevjekovnom slikarstvu na ovom području.

Crkva Imena Marijinog je građena od tesanog kamena kao i visoki zvonik podignut neposredno uz nju. Nad ulazom je rozeta i ploča sa natpisom o gradnji. U crkvi je grobnica porodice Milatović. Crkva ima lokalni značaj zbog ambijentalnih i estetskih vrijednosti koje posjeduje.

Wikipedia

Plužine je naziv za opštinu i naselje na sjeveru Crne Gore. Staro naselje Plužine je potopljeno izgradnjom Hidroelektrane “Piva”, kao i dio kanjona rijeke Pive, a ovo današnje sagrađeno je nakon podizanja brane. Opština Plužine ima oko 60 sela i zaseoka, a od okolnih opština odvojena je prirodnim granicama, Tarom na sjeverostoku , vrhovima Bioča na sjeverozapadu, na jugozapadu vrhovima Ledenica, Babin vrh, Smrčeva glava i Gola strana, a istočna granica je otoka Sušićkog jezera na Durmitoru. U podnožju visoke planinske zone koja se naziva Pivska planina, nalazi se dolina rijeke Pive poznata kao Pivska župa. U tim nižim predjelima živi današnje stanovništvo, a ima ih oko pet hiljada. Osnovna grane privrede ovog područja su stočarstvo, zemljoradnja i šumarstvo jer je kraj veoma bogat kvalitetnom šumom.

Od istorijskih znamenitosti zubu vremena odolijevaju zidine starih gradova koje je podigao Herceg Stjepan. Njegova prijestonica bio je utvrđeni grad Soko iznad Šćepan Polja, a drugi grad nazivao se Tabangrad i nalazio se iznad današnjeg sela Stabna.

Posljednih godina sve se više ulaže u turističku ponudu ovog kraja koja je danas veoma prvlačna. Za ljubitelje avanture nezobilazna je posjeta kanjonu Komarnica koji je prilično nepritupačan i uzak pa se ne može kroz njega proći bez pratnje vodiča i adekvatne opreme, a za one kojima je dovoljno da uživaju u prelijepom pogledu, tu su kanjoni Pive, Tare i Sušice i brojna jezera.

Opština Plužine je veoma dobro saobraćajno povezana sa ostalim djelovima naše države i susjednim državama. Kroz Plužine prolazi magistralni put koji povezuje Crnu Goru sa Bosnom, tačnije, glavne gradove Podgoricu i Sarajevo. Magistralni put Nikšić-Plužine-Srbinje povezuje ovaj kraj sa ostalim međunarodnim magistralnim putevima, a regionalni put Plužine-Trsa-Žabljak povezuje ga sa Jadranskom magistralom.

Text: Anita

Saborna crkva, hram Sv. Vasilija Ostroškog, izgrađena je u XIX vijeku. Djelo je ruskog arhitekte Mihaila Mihailoviča Preobraženskog. Ovaj monumentalni spomenik podignut je u slavu poginulih crnogorskih i hercegovačkih junaka u ratovima od 1875.-1880. godine. Predradovi su počeli 1886. godine. Sastavljena je komisija koju su predvodili vojvoda Šako Petrović i inženjer dr. Josip Slade, koji su i izabrali Petrovu Glavicu za mjesto izgradnje crkve.

Kamen temeljac za Sabornu crkvu postavljen je 17.jula 1895. godine. Crkva je građena nešto više od pet godina, a završena je 28.8. 1900. godine. Njen prvi sveštenik bio je Ilija Jovićević iz Ceklina.

Između dva rata na zvoniku je postavljen veliki sat, prečnika 2,36 m.

Crkva se nalazi u neposrednoj blizini dvorca kralja Nikole.
Wikipedia