Photo Montenegro

Morača je rijeka u Crnoj Gori. Nastaje spajanjem Javorskog i Rzačkog potoka u sjevernoj Crnoj Gori, ispod planine Rzač. Duga je 99,5 km ii teče od sjevera ka jugu. Uliva se u Skadarsko jezero. Najveće pritoke su joj sa lijeve strane Cijevna, a sa desne Zeta. Površina sliva iznosi 3200 km².

U svom sjevernom djelu (gornjem toku) Morača je brza planinska rijeka, i teče kroz kanjon sjeverno od Podgorice. Nakon spajanja sa svojom najvećom pritokom, Zetom, sjevernije od Podgorice, Morača ulazi u Zetsku dolinu, kroz koju teče sve dok se ne ulije u Skadarsko jezero.

Morača je relativno mala rijeka, nešto više od 100 m široka i uglavnom plitka, pa zbog toga njen tok nije mjenjan. Njen kanjon je dio glavnog puta preko kog se dolazi do crnogorske obale i Podgorice, i sjevernog djela Crne Gore. Ovaj put se smatra vrlo opasnim.

Raspolaže velikom hidroenergijom (naročito u klisuri Platije). U njenom basenu izgrađen je sistem hidrocentrala (Gornja Zeta sa hidroelektranom Perućicom, Glava Zete, Slap Zete, Cijevna).

Morača se smatra jednim od simbola Podgorice, i ona je najveća rijeka koja teče kroz ovaj grad.

Wikipedia

Tara, najduža i najljepša crnogorska rijeka, nastaje od dvije rečice Opasanice i Veruše koje izviru u planinskom masivu na sjeveru zemlje (planine Komovi), a izvorište Veruše, koje se nalazi na visini 1860 m, smatra se izvorištem Tare. Sa rijekom Pivom Tara se sastaje na teritoriji Bosne i tako sa njom čini rijeku Drinu. Vjekovna erozija stvorila je kanjon dugačak 82 km što ga čini drugim kanjonom po dužini u svijetu – odmah iza kanjona rijeke Kolorado u SAD, a najdubljim i najvišim u Evropi. Dužina Tare je 144 km, sa prosječnim padom 4,5 m/km, sa površinom sliva 1853 km², a visina kanjona je preko 1300m. Ova ogromna vodena masa, divlja i bistra, probija se između planina Bjelašnice, Sinjajevine, Ljubišnje i Durmitora, nastala je od snijega i kiša, a čitavim tokom dobija značajne količine vode od brojnih vrela i nekoliko pritoka. Najvažnije pritoke na lijevoj strani su joj Ljutica i Sušica, a najvažnije desne pritoke Vaskovaška rijeka i Draga. Veći dio rijeke Tare (uključujući njen kanjon) je pod UNESKO-vom zaštitom kao dio Nacionalnog parka Durmitor. Mnogi je nazivaju Suzom Evrope, u gronjem toku voda je pitka, a cjelom dužinom veoma bistra. Obale Tare su strme, sa šumom koja se uspinje iz hladnoće i dubine kanjona. Oko same rijeke raste vegetacija: crni bor, crni grab, crni jasen, brijest, lipa, a zatim u visim predjelima, iznad stijena, raste hrast kutnjak, obicni grab, klen, bukva. U najvisim predjelima kanjona, preko 1000 m, nalaze se prostrane šume jele i smrče. Veliki dio kanjona obrastao je pojedinim stablima četinara, a medju njima posebno mjesto zauzima crni bor. Najinteresantniji oblici crnog bora su oni koji su pričvršćeni žilama za golo kamenje-liticu i nadneseni nad sami ambis. Najvrjednija šuma crnog bora je “Crna poda”, rijetko visokih stabala i punodrvnosti. Stabla su visoka i do 50 m i stara 400 godina. Od mnoštvo osobenosti Tare posebno mjesto zauzimaju njeni bukovi. Huk nekih većih bukova se čuje i na samim ivicama kanjona. Od preko 40 bukova najpoznatiji su Djavolje lazi, Sokolovina, Bijeli kamen, Gornji i Donji tepački buk i dr. Zbog kvaliteta svoje vode i jedinstvenog eko-sistema, Tara je 1977. godine uvrštena u program “Čovjek i biosfera“ i upisana u ekološki rezervat biosfere Svijeta, čime je zaštićena međunarodno usvojenom konvencijom.U ovim predjelima može se sresti divokoza koja je inače, stanovnik planinskih visina i strmina i jedna od rijetkim koja se tu lako kreće. U predjelu kanjona Tare, osim divokoza, mogu se sreti srna i divlja svinja. Tara je bogata i ribom. U njenom slivu živi pastrmka potočara, mladica, lipljen, klijen, skobalj i dr. Ova rijeka je idealna za splavarenje, rafting i ribolov, a spuštanje splavom i rafting niz skoro čitavi tok, nešto je što će obično ushićenje prirodom podići do maksimuma.

U mjestu Djurdjevića tara nalazi se veliki most, čija je gradnja počela 1938. a završena 1940. godine. Ovaj most je vremenom postao jedan od simbola ove rijeke. U toku Drugog svjetskog rata je srušen da bi 1946. ponovo bio obnovljen. Dužina mosta iznosi 154 metra, a na najvisočijem luku dostiže visinu od 135 metara od Tarinih obala.

Predivan pogled na vijugavu rijeku Taru pruža se sa vidikovca Ćurevac (1625m). Odatle se sa jedne strane vidi Durmitor, a sa druge kanjon Tare i rijeka usječena u kamene litice. Sa Ćurevca se vidi i živopisno selo Tepča, a ako se pažljivo oslušne, može se čuti i šum Velikog buka čija dubina ide i preko 100 metara.

Text by Anita

Rijeka Piva nalazi se u sjeverozapadnom dijelu Crna Gore, na granici sa Bosnom i Hercegovinom. Piva izvire iz vrela Sinjac na planini Goliji, a Sinjac se uliva u i sa njom u dužini od 34 kilometara čini Pivu. Od izvora rijeke Tušine, Piva je dugačka 120 km. Ova rijeka se na Šćepan Polju sastaje sa Tarom i zajedno prave Drinu. Čitav region je prepoznatljiv po netaknutoj prirodi, gustim šumama i kanjonima Tare, Pive, Komarnice i Sušice koju su jednistveni u svijetu. Svaki od ovih kanjona ima svoje specifičnosti, a zajednička karakteristika im je da su nastali djelovanjem riječne erozije. Kanjon rijeke Pive presijeca planine Bioč, Maglić i Pivsku planinu u dužini od 33 km. Dubok je oko 1.200 m i tu je snaga rijeke veoma velika i koristi se za hidroelektranu Mratinje koja je pregradila kanjon 1975. Brana je visoka 220 m i jedna je od najvećih u Evropi.Brana stvara Pivsko jezero (površine 12,5 km² na visini od 675 m i duboko 188 m).

Komarnica je rijeka na sjeveru Crne Gore koja je poznata po svom kanjonu Nevidio. Ona je dio vodotoka Pive, izvire pod Durmitorom i teče kanjonom dugim 40km i dubokim 600m. Taj kanjon je ujedno i poslednji osvojeni kanjon u Evropi i predstavlja veliki turističku atrakciju i izazov za ljubitelje canyoneering-a. Osvojen je 1065. od strane PD  ”Javorak” iz Nikšića. Danas uz sigurnu opremu i obučene vodiče dostupan je gotovo svima sa jačom kondicijom. Najnepristupačniji dio kanjona dug je kilometar i po,a dubok i do 500m. Niska temperatura vode, klizave, oštre stijene, uski prolazi, tama, odroni, lavirinti, vodopadi su samo neki od prepreka koje se tu nalaze. Jedna dionica se naziva “Kapija kamikaza”. Duga je 80 m , duboka 500, a na nekim mjestima široka jedva 20tak cm. Kada se u kanjon uđe više nema povratka…

Gusinje je gradsko naselje u opštini Plav. Nalazi se ispod Prokletija i Visitora, na granici sa Albanijom, na sastavu rijeka Vruje i Grnčara, jugozapadnom dijelu plavsko-gusinjskog basena i na oko 900 m nadmorske visine. Najpoznatije je po kraškom vrelu Alipašini izvori koji predstavljaju izvorište rijeke Lim. Izvori su dobili naziv po albanskom vojskovođi Ali-paši Šabanagiću, poznatijem kao Ali-paša Gusinjski. Kada je na Berlinskom kongresu Crnoj Gori priznata državnost pripala joj je i plavogusinjska oblast, ali se narod, na čelu sa Ali – pašom, suprotstavio tome i u bici kod Novšića pobjeđuju vojsku vojvode Marka Miljanova. Iako je službovao u Peći, često je dolazio u Gusinje i izvori su bili njegovo omiljeno mjesto. Čardak koji je kraj njih napravio bio je mjesto gdje su se okupljali i gostili najviđeniji ljudi tog vremena, odmarali i spavali svi putnici koji bi se tu zatekli, a bilo je i mjesto gdje su se mirila bratstva i dogovarale trgovine. Izvori su dio rijeke Grulje (Vrulje) i specifični su zbog velikog broja (25) manjih izvora u podnožju brda Vezirova brada na nadmorskoj visini 925 metara. Minimalni kapacitet mu je 2,5, a maksimalni osam kubika u sekundi. Temperatura vode je gotovo konstantna i kreće se od 5,6 do 6,6 stepeni Celzijusa. U jednom dijelu svog toka rijeka ponire, praktično se gubi iz vida i pada u veliki pripodni bunar. Na mjestu gdje ponire, blizu Albanske granice, može se vidjeti i vrelo “Oko Skakavica” iz kojeg voda u sa velike visine pada i pravi prelijepu vodenu zavjesu. Voda je kvalitetna i pogodna za piće. Mnogi mještani Gusinja, Plava i okolnih naselja su na privremenom radu u inostranstvu, najviše ih je u USA, ali ne zaboravljaju svoj zavičaj. Svake godine na Ilindan, 2. avgusta mještani ovog kraja organizuju tradiocionalna okupljanja na Ali-pašinim izvorima, kojima po običaju prisustvuje veliki broj iseljenika porijeklom iz ovih krajeva. Iako turistička atrakcija i značajno mjesto za mještane, izvori nijesu pošteđeni uništavanja pa se oko njih često mogu vidjeti otpaci i razno smeće.

text: http://anitaphoto.me

Rijeka Cijevna i njene plaže predstavljaju omiljeno stjecište Podgoričana u vrelim ljetnjim danima.
Cijevna je jedna od najčistijih rijeka u okruženju (u selu Dinoša mještani piju vodu iz rijeke), sa predivnim kanjonima i vodopadima, predivnom prirodom koja je okružuje i sa 954 veoma cijenjene biljne vrste i prekrasnim i sredjenim plažama.
Izvire u podnožju albanskih Prokletija, u blizini sela Zatrijebac.
Prelazi na crnogorsku stranu prolazeći kroz najveće vinograde u Evropi (Plantaže) i posle 20 km se uliva u Moraču. Srednje je dubine od 5m-6m u gornjem toku i oko 15m u donjem. Duga je 58,8 km, od čega albanskoj teritoriji pripada 26,5 km, a crnogorskoj 32,3 km.
Iako je gornji tok pravi planiski sa dubokim kanjonom, donji je atraktivniji zbog jedinstvenog, veoma uskog kamenitog i relativno plitkog kanjona (na pojedinim mjestima može se bukvalno preskočiti iz manjeg zaleta).
Kanjon Cijevne, osim prirodne ljepote, predstavlja i ornitološki značajno područje.
U gornjem toku poznata su kupališta udaljena oko 15 km od centra Podgorice. Najpoznatije kupalište je Vodopad kod kuća Rakića. Vodopad je visine oko 10m.
Potpuno uredeno kupalište sa popratnim sadržajima: restoran, teren za odbojku, plaža, kućice za odmor itd… Ulaz automobilom na prostranom parkingu se plaća, kao i zakup kućica za odmor i terena za odbojku na pjesku…

Text: http://montenegro.travel